Τακουνια, δακρυγονα, και μια ;ιδεα

ολα ξεκινησαν απο την ιδεα
μια ιδεα επιτελους ριζοσπαστικη,
και συνασπιστικη συναμα (αν και εδω πολεμαμε 2-handed)
Αν δεν μπορεις να κοψεις το παραπανησιο, ενισχυσε τις παρυφες, και να σου γινεσαι ομοιομορφος.
Βεβαια, απο τοτε που ο εχθρος του κακου εγινε το χειροτερο, δεν εχουμε δει προκοπη
Ωστοσο, ουτε η πεπατημενη δουλεψε ποτε για μας, αφου σιχαινομεθα τα φλατ που θυμιζουν κλωσσες (σορυ αν φορας φλατ και εισαι γκιοσα).
Τι λεω τωρα ε;
Μετα τα σημερινα γεγονοτα, για τι αλλο να πω;
Μα για τα οπισθια μου ασφαλως.

Τεσπα, εχουμε βγει πλεον απο το ιατρειο (οποιαδηποτε παραπομπη σε γυψο, ειναι συμπτωματικη)
και προχωραω σε εναν δρομο αδειο με θεα πιατελα την ακροπολη, με οδοφραγματα παρατημενα, για να μην περασει ποιος; Ο πεζος, αφου ολοι (και οι 5) παμε απο το πεζοδρομιο, και τα μηχανακια μαζι. Οι μονοι που καθονται στο δρομο ειναι κατι ομορφουληδες με στολη (ολοι οι ανδρες ειναι γουρουνια χρυσο μου. τι να γινει αλλωστε; κατα τη ζητηση και η προσφορα).
Διαπιστωνω ακαριαιως ποσο δυσκολο ειναι να πας απο το δρομο οταν ολοι παν απο το πεζοδρομιο.
Κατοπιν διαπιστωνω πως εχω γινει ευσυγκινητο παιδι και η  διαπιστωση με κανει και βαζω τα κλαματα. Σνιφ σνιφ, προχωραω κι εδω κι εκει γλιστραω πανω στα καθημερινα μου ψηλο-πλατφορμα (δεν ειμαι κλωσσα εγω κυριε μου), και κανω πως κοντοστεκομαι μπας και δω το μαυρο φουστανι που μου φορεσανε, εκεινοι που δεν εννοουν να με αφησουν να το κοψω (το χρωμα). Θυμαμαι να καθρεφτιζομαι στις ιδιες βιτρινες χρονια πριν, παλι με μαυρα φορεματα, πιο φτηνα αλλα διαλεγμενα απο εμενα, και λιγοτερο ψευτικα σκουλαρικια απο τα χρυσα που φοραω. Ωστοσο τοτε ειχα μια τσαντα ασορτι, σημερα κρατω το σακο μου τον πολυχρωμο, που μοιαζει να τον αρπαξα απο κανα λετσο.
Κι υστερα, εχοντας περασει την (και οχι στην) ΑΣΟΕ, μου ρχεται και μενα μια ιδεα, συγκλονιστικη! πως με σταματαν για ελεγχο.
Εμενα την κυρια, που ριχνω τη μουρη μου (και τα οπισθια μου ελπιζω) περπατωντας με τους λεχριτες. Σωματικο ελεγχο τι να μου κανουν, τα χω ολα στη φορα. αλλα- ω τι ευχτυχια- ανοιγουν το σακο μου.. εκει θα βρουν ενα τζιν κι ενα πουκαμισο καρο, κι ενα κρητικο μαχαιρακι. Δεν θα βρουν στοιχειο για δειγμα, ουτε κινητο. Και μετα τι να τους πω; Οπωσδηποτε το προβλημα ειναι δικο τους, γιατι τι θα με ρωτησουν; Εγω αλλωστε μπορω να ισχυριστω τα παντα ολα και να γινω και πιστευτη (πιστευτε με). Θα πω λοιπον πως βιωνω την αλληγορια της σημερινης ημερας, που το ευρος της φτανει να περιλαβει καθε γνωστη περιοχη ενος κοσμου αγνωστου σε μας. Καλο; Οπωσδηποτε δειχνει πως κατι μου σφυριξαν απο χωροχρονο, ασχετο αν εγω εκεινη την ωρα μιλαγα σε αλλη γραμμη. Το προβλημα ειναι αλλου... οτι μαλλον θα νομιζουν πως εχω δικιο. Κι ετσι κανεις δεν θα με ξαναδει βρεγμενη.
Χαμογελω αυταρεσκα με την ιδεα, κι ας κλαινε τα ματια μου (που σαι Νοτης;) πισω απο καφε γυαλια (δεν θελω μαυρο ρε, την περασα την ταξη). Βλεπω εναν τυπο καραφλο και σκεφτομενο, σαν πελατη κεντρικου υπογειου βιβλιοπωλειου, που εχει βγει να μαζεψει ροδα μυρωμενα γιατι την εχει δει συγγραφεας του διαδικτυου και ολου του ντουνια. Τον φανταζομαι να γραφει.. "ερημοι δρομοι, τι γιναν ολοι, μειναμε ξεμπαρκοι και μονοι, να προχωραμε σε δρομους αδειους ή μηπως δικους μας, παμε να βρουμε οσους ειναι μπροστα. και ειμαστε λιγοι μα φτανουμε, ντυμενοι ολοι στα χρωματα της νικης, κι ετσι γινομαστε αλλοπροσαλοι κι αταιριαστοι, γιατι η νικη ανηκει στον καθενα μας, κι αν δεν τη μοιραζομαστε, μοιαραζομαστε εμας τους ιδιους [μπλα μπλα], ομως εγω νιωθω μονος, ειμαι πολεμιστης; ειμαι δειλος; που βαδιζω; ποσο ακομα θα ξερω πως δεν υπαρχουν απαντησεις.. α να και μια πουτανα, ντυμενη στα μαυρα, γυριζει απο τη δουλεια ή μηπως οχι". "Ουστ ρε μπιμπι" του ανταπανταω και συνεχιζω ακαθεκτη και ρωμαλεα, ελπιζοντας ακομα να ανακαλυψουν τη μαντιναδα πανω στο μαχαιρι, που εγω εκανα πως δεν προσεξα.Κι επειτα φτανω στο μετρο, με ξαναπιανουν οι πικρες και οι οδυνες, και παιζω το γνωστο (τοις πασι) παιχνιδι, του τρεχω στις σκαλες και τρεχουν ολοι.
Κι οχι τπτ αλλο, αλλα αυριο που θα μου βγουν οι κυριες στο δρομο, εγω θα βγω με τα καρο...
Αν δεν θες να γινεις αριθμος, γινε νουμερο.
ΥΓ: οποιος γραφει συνθηματα σε γκρικλις, παρακαλω να τον στησουν στον τοιχο να ποζαρει.

η Δευτερα των Πνευματων #2

Πνευμα, οινοπνευμα... αλλο; ουδεν!
1.8 στασεις πριν το τερματισμο της τελευταιας φασης της διαδρομης, το πνευμα μου αναθαρρησε και αστραψε: 52mbk4. Τα ποσοστα και οι πιθανοτητες μου χρωσταν κατι δανεικα, επιμενουν πως δεν εχουν ιδεα, εξ ου και πεσανε κατι ψιλες, οποτε δεν μπαινω στον κοπο ουτε να τα παρω τηλεφωνο απο το καντραν του θαυμαστου, και αξιοπιστου (βλ. χλωρινη κλινεξ, πριν αποκτησει αρωμα λεμονι και παστιτσιο) κομπιουτερακιου (πριν αποκτησει τα υπολοιπα πληκτρα και 100πλασιασει το βαρος του, και μπει σε πολυδαλανη διαιτα- αυτο με τη διαιτα θα ισχυσει ολο το καλοκαιρι-υπομονη,- ε, τι/γιατι μονο εγω θα κανω;), ωστε να υπολογισω ποσο κοντα ημανε (παω στοιχημα-αλλος ωραιος προορισμος- πως κατ' αναλογια 1.8 θα βγει---hint! κατα αναλογια ο,τι νουμερακι θες σου βγαινει).
Κι αφου μετρησα ως το 10 και με περασαν τα νευρα (ειμαι ευκολος ανθρωπος μη με βλεπεις ετσι, το αριστερο μου προφιλ ειναι καλυτερο),  με εφτασε η ιδεα να τιμησω την ημερα κρατωντας σταση ανασκελη.
Επισης, να σε ενημερωσω- ευπειθως αναφερω-γκαπ και καγκελο, βλεμμα αυστηρα προσηλωμενο στον 3ο παραλληλο του Δια- πως ειχα δικιο. Σε ολα, εκτος απο το να μην επιμενω πως εχω δικιο. Σε ενημερωνω σημερα, γιατι αυριο θα πω οτι πει το αφεντικο, θα κατσω στραβοποδι, και θα ελπιζω να ρθει ο Στεφανος, που καημο το χει να με κανει να κοκκινισω, αλλα δεν ξερει πως το μποτοξ με χει κανει κυρια Καισαρα, κι οτι πλεον ο,τι με κανει να συγκλονιζομαι, δεν ειναι γιατι το ακουω πρωτη φορα, αλλα γιατι το χω ξεχασει. Αλλα αυτο θα αλλαξει στου ιουνη τις 17 που θα κανει ξαστερια και θα παρω το σπαθακι μου να βγω να θερισω παπαρουνες. Δεν θα σου φτιαξω μεθοδο αγαπημενη, dungeon siege III στα καρβουνα και το λεμονι δωρο.

Συγκλονιστειτε.

η Δευτερα των πνευματων

Δευτερας -αργιας- πρωι, δηλαδη απο κεινα που ξεκινουν περασμενες 12.
Εχοντας επανακτησει τον τιτλο-ρετσινια της ροκους, που ηλπιζα πως τον ειχα περασει ενα χερι φορματ, και επισης τα κιλακια που ειχα πωλεσει μετα βιας, λογω υπερκαταναλωσης υδατανθρακων με αλκοολ, εχω ξεχασει την αρχη της προτασης και την δικαιολογια της υπαρξης της.
Αυτο που θυμαμαι ειναι πως εχω ξεχασει το κωδικο ασφαλειας/εισοδου, και ενα βρωμερο πληκτρολογιο-φυσικα οχι δικο μου- δεν μου κανει τη ζωη ευκολοτερη.
42mbk12 δεν ειναι.
Το αποτελεσμα ειναι πως πρεπει να τραβηξω σπιτι μου, αχολογωντας την πορεια γιατι πρεπει να το ξενυχτησω κι αποψε, αυτη τη φορα δημιουργικα και αυριο τα πνευματα και τα οπινοπνευματα θα ειναι ιστορια, τα κεφαλια στον κουβα με την πισσα και τα πουπουλα δικα σας.
Η παραιτηση τι συνωνυμα εχει;

Σημερα, Σαββατο, αυλη

Ξυπνησα ασχημη σημερα, Σαββατο, αρχη 3ημερου. Μετα απο πανω απο 10 χρονια (αριθμηση που θα παραμεινει σταθερη για μερικα ακομα), ειναι το πρωτο 3ημερο του Ιουνιου, αφου τοσο καιρο δεν συχναζα σε μερη οπου χρειαζοταν να υπογραφω αμα τη αφιξει (δοτικη και οχι ρημα) ή την αποχωρηση (δεν ξερω αρκετη καθαρευουσα). 

Γενικως δε συχναζα σε μερη, και ο τιτλος του θαμωνος μου φαινοταν περισσοτερο δυσθεωρητος απο εκεινον της κομισσας, και το ιδιο περιττος ή μαλλον αχρηστος. Γεγονος που μαλλον οφειλοταν σε αγνοια παρα σε πεποιθηση. Αν και φυσικα, το ενα δεν αποκλειει το αλλο.

Βεβαια, τωρα που πλεον εκτιμω βαθυτατα τη γνωση, την ειλικρινεια και τη λογικη, η αγνοια εχει αντικατασταθει απο το φοβο της αγνοιας περι αγνοιας. Και αν η αγνοια θυμιζει κατι απο αγνο, περα απο κανα λογοπαιγνιο, αγνοω την περεταιρω σημασια της τυχον συνδεσης τους.

Επισης, αγνοω πως συνδεονται αυτα με το Σαββατο, ας ειναι και το σημερινο, ας μην ειμαι αλεπου, μητε Εβραια, κι ας μην (ξερω που) εχει παζαρι.

Με το σημερινο Σαββατο συνδεονται: πολλα νευρα, πολλη κουραση, πολλη δουλεια, κατι τυροπιτακια που εχω να ψησω για αυριο, ενα μπουκαλι κρασι που εχω να ψωνισω για αυριο (αλλα μαλλον θα το αφησω γι αυριο), ενας καταπληκτικος φραπες (δηλωνω μετρ του καλαμακιου), ενα (ευτυχως, οχι παραπανω) λαδωμενο μαλλι που η αναγκη και αδυναμια να σταθω ορθια θα το εξαναγκασει να παραμεινει ετσι, και 9 βαμμενα νυχια. Αυτα προς το παρον. 

Η λιστα με τα οσα συνδεονται μεσω της απουσιας τους, ειναι ακομη μεγαλυτερη, τουλαχιστον σε βαρυτητα, και  -προς συμφωνια με τον ορισμο της-παραλειπεται. 

Τετοιες μερες και ωρες προσφερονται για αναδρομες στο παρελθον, που συνηθως οριοθετειται στην εβδομαδα που περασε, επιδρομες στο ψυγειο, καταδρομες στον καναπε, αντε, και στο κεφι, κανα πλυσιμο πιατων, αρκει να συνοδευεται απο τους αποηχους ηχογραφημενων θεατρικων παραστασεων. Οπωσδηποτε, δεν προσφερονται για ελεγχο του επαγγελματικου (τουλαχιστον) ηλεκτρονικου (τουλαχιστον) ταχυδρομειου. Αυτα θεωρητικα. Διοτι η θεωρια στηριζεται στη λογικη (ή ετσι θα οφειλε), και αρα ο ενικος χρησιμοποειται για γραμματικους και ουχι για απαριθμητικους λογους.

Επομενως, θελω να καταληξω (μεσω Ασιας ωστε να συναδει με τους γενικοτερους σκοπους του παροντος ιστολογιου- μην πω τους δικους μου και παρεξηγηθω και μου κοψεις-ναι, μπρος;- την καλημερα) οτι η σημερινη βολτα ηταν μεχρι το γωνιακο μαγαζακι για τσιγαρα και γαλα. Αλλα για να μην με πουν καμια τεμπελα (και μου κοψουν την καληνυχτα) ή, ακομα χειροτερα, σαψαλο που δεν μπορει να παρει τα ποδια του και κατα τα αλλα θελει να χασει και κανα ποντο (αφου -κατα διαβολικη συμπτωση- τους πηρα κατα πλατος και οχι κατα μηκος), λέω να σε παω καμια βολτα στο μοναδικο-εντυπωσιακο- συγκλονιστικο-ακαταμαχητο μου σπιτι (δεν αναφερω την αντικειμενικη αξια για να μη θεωρηθει γκριζα διαφημιση, και υλικα δεν πωλουνται).

Κανονικα (ακου Τρυπες) θα επρεπε να ξεκινησω απαριθμωντας τον αριθμο των τοιχων, κατα αντιστοιχια και αντιπαραθεση με την κοινη φραση περι 4 τοιχων, ωστε να καταδειξω (ή να αναδειξω;) πως ειναι πολυ περισσοτεροι. Αλλα επειδη δεν εχω πληρωσει εγω για τη βαφη τους, δεν μου δινεται η ευκαιρια να περιαυτολογησω (ενω ως γνωστον, αν δεν ικανοποιησεις πρωτα τον εγωιμο σου-μου-, δεν μπορεις να ασχοληθεις ουτε με το να στειλεις τους αλλους για κουρεμα/μπανιο ή αλλες σωματικες περιποιησεις). 

Θα ξεκινησω, για λογους πρωτοτυπιας (κι αν διαφωνειτε, να φυγετε να πατ αλλου), απο την αυλη μου (το μου με καμαρι). Οι αυλες των ισογειων (καλη ωρα) νομιζω- αν δεν με απατα και η μνημη μου, γιατι η αντιληψη μου μου τα φοραει κανονικα- εχουν αποτελεσει πηγη εμπνευσης για τους διαμενοντες στους απαν οροφους (3ος κι ανεβαινε) με τα μικρα μπαλκονακια που εχουν θεα στα απεναντι. Ενιοτε εχουν αποτελεσει και πηγη ζηλοφθονιας, η οποια καταληγει σε μια φαρασια σκουπιδια. Για την ωρα, καμια απο τις δυο εκδηλωσεις δεν εχει υποπεσει στην αντιληψη μου (βλ. παραπανω), πραγμα που δεν με εμποδιζει να ειμαι υπερεθνικα υπερηφανη για την αυλιτσα μου, και τις γλαστρες που μου χει φορτωσει (ωχ η πλατη μου) η σεβαστη μου μητερα (μαζι με την απαιτηση-ακου κει- να τις ποτιζω, και δη τακτικα). 

Στην αυλη ειναι το επισημο καπνιστηριο μου, σε ενα παλιο τραπεζακι που μαζεψα απο τα πεταμενα, και μια καινουρια ξυλινη καρεκλα (αλλα με μαξιλαρι αναπαυτικο και κοκκινο). Εκτος απο αποτισιγαρα και σταχτες, εκει καταληγουν και ολα τα αλλα σκουπιδια ή απορριματα (εννοειτε σε σακουλες και τενεκεδες,- το Δ γραφεται με δελτα). Μπορεις να βγεις εκει ευκολα απο τη σιδερενια πορτα της κουζινας, ή απο την ξυλινη του υπνοδωματιου. Το τελευταιο βολευει απολυτα, καθως το υπνοδωματιο χαρακτηριζεται ετσι με την κυριολεκτικη εννοια, ενω το καπνιστηριο λειτουργει και ως εγερτηριο. Οποτε κοιμαμαι στο υπνοδωματιο και ξυπναω στην αυλη, κατι ωρες μικρες, συνοδεια του ραδιοφωνου που ειναι στην κουζινα, κι ενος γερου, στιβαρου και μελαμψου (=εσπρεσο). Αντιστοιχως, τις νυχτες λειτουργει ως νυστακτηριο, αλλα σπανιως ως σιωπητηριο. Διοτι στην αυλη μπορεις να πας και απο τους γειτονες του ισογειου (αλλα μην το κανεις) , που ευτυχως δεν συνηθιζουν να την επισκεπτονται. Ωστοσο, επειδη το αλλο διαμερισμα ειναι γκαρσονιερα (τονος με υποψια χαιρεκακιας) απο την αυλη μπορεις να χεις μια πολυ καλη ιδεα (ευτυχως οχι και θεα) στο τι συμβαινει σε καθε δωματιο, ακομα και σε κεινο που νομιζουν πως παν μονοι τους. Φυσικα, την ιδια ωρα, επιμενω να εχω την εντυπωση πως εκεινοι δεν μπορουν να εχουν την παραμικρη ιδεα για τα του οικου μου.

Σειρα εχει η κουζινα, αλλα το ποτε μενει να διευκρινιστει...

Και στα δικα σας.